Woest landje

Montenegro is een weerbarstig en vooral heel rotsig land, met hier en daar heel lieflijke plekjes. Rond de hoge bergen van de Durmitor is het ruim en rustig, langs de grillige kuststrook is het even druk als gezellig. (2094 woorden, tien beelden)

Land achter Gods rug
Montenegro is weerbarstig
We komen Montenegro binnen vanuit Bosnië, en kennelijk zijn we de enigen die dat doen. Het land achter Gods rug, naar de beroemde roman van A. den Doollaard, toont zich direct in zijn volle glorie, wanneer we rechtsaf slaan naar bergmassief Durmitor: Woeste hoogtes, scherpe dieptes, Montenegro is een verticaal land. We draaien honderd rondjes stijf omhoog, alsof we opstijgen met een vliegtuig. Vanuit de autoraampjes zien we de brede rivier beneden ons langzaam veranderen in een klein stroompje. Voorzover we iets zien althans, want de helft van het traject bestaat uit tunneltjes, zodat de gps het contact met de satellieten verliest. De tegenliggers vandaag zijn louter zware vrachtwagens, en dat is wel even slikken op deze smalle bergweggetjes.
1-2
Woest en ledig
Geen handig land voor caravanbezitters
Het zandweggetje slingert zich tussen de vaalgroene bergen door, waarop zich zo nu en dan andere levende wezens vertonen, meestal in de vorm van een kudde schapen. Na tien kilometer onverharde weg doemt ineens een asfalteermachine op. Pas nu begrijpen we waar al die zware vrachtwagens heen moesten, waarvoor we telkens de berm in moesten duiken. Ingewikkeld wordt het wanneer we de asfalteermachine moeten passeren. We doen het toch, geen zin in drie uur omrijden. Dus loodsen we de auto over de resterende meter berm en aanliggende keien langs de gapende diepte rechts en de ons luid aanmoedigende wegwerkers links. Conclusie: Montenegro is prachtig, maar geen land voor mensen die zuinig zijn op hun auto. En al helemaal geen handig land voor caravanbezitters.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.